Ubezwłasnowolnienie

UBEZWŁASNOWOLNIENIE

            Ubezwłasnowolnienie jest instytucją powołaną w celu ochrony interesów osób, które nie są w stanie podejmować samodzielnych decyzji, w zakresie swoich praw i obowiązków, bez szkody dla siebie lub członków swojej rodziny, z uwagi na dolegliwości psychiczne  w postaci choroby lub upośledzenia, jak również na skutek uzależnienia od alkoholu  lub środków odurzających.

            Osoba taka może zostać ubezwłasnowolniona całkowicie lub częściowo. Częściowo ubezwłasnowolniona może być osoba pełnoletnia, której zdolność kierowania swoim postępowaniem jest jedynie ograniczona i potrzebna jest jej pomoc w prowadzeniu spraw. Zawarte umowy, zaciągnięte zobowiązania i złożone oświadczenia przez całkowicie ubezwłasnowolnionego są nieważne. W przypadku ubezwłasnowolnionego częściowo, muszą zostać potwierdzone dla swej skuteczności.

            Dla osoby ubezwłasnowolnionej sąd ustanawia opiekuna, dla ubezwłasnowolnionego częściowo kuratora. Wniosek o ubezwłasnowolnienie składa się przed sąd okręgowy miejsca zamieszkania osoby w stosunku do której ubezwłasnowolnienie ma być orzeczone. Uprawnieni do wystąpienia z wnioskiem są małżonek, krewni w linii prostej, rodzeństwo lub przedstawiciel ustawowy. W toku postępowania osoba, wobec której ma być orzeczone ubezwłasnowolnienie podlega wnikliwym badaniom biegłych lekarzy psychiatrów lub neurologów, a także może być oddana pod obserwację w zakładzie leczniczym, w celu ustalenia występowania choroby, upośledzenia a przede wszystkim określenia stopnia niesamodzielności.

            Ubezwłasnowolnienie może być uchylone przez sąd, jeżeli ustaną przyczyny jego orzeczenia. Może też zostać zmienione z całkowitego na częściowe i odwrotnie.

            Wystąpienie z wnioskiem o ubezwłasnowolnienie powinno być przemyślanym działaniem, ponieważ osoba, która działa lekkomyślnie lub w złej wierze, składając wniosek tej treści do sądu, podlega karze grzywny.

Jakub Fryzowski, I rok aplikacji